مسعود رجوی نامی که قلب ‌ها را بهم پیوند می‌دهد ـ از: حبیب سیف‌الدین

 

بعد از انقلاب ضدسلطنتی، در یک فضای نسبتا باز سیاسی چیزی حدود ۲۱حزب و گروه در شهر ما پاوه، دفتر داشتند. از احزاب کردی گرفته تا جریانات مارکسیستی و مذهبی فعالیت می‌کردند. انتخاب یک مسیر درست در بین این همه جریانات سیاسی، برای فردی چون من که فقط ۱۵سال سن داشتم، سخت بود. تا اینکه سرکوب وحشیانه پاسداران رژیم در پاوه شروع شد و با جنایاتی که خمینی ملعون در پاوه مرتکب شد، برایم مسجل شد که باید با این جنایتکاران جنگید.

اما اینکه کدام را برای مبارزه انتخاب بکنم سردرگم بودم تا اینکه توسط پسر عموی شهیدم سیف‌الدین سیف‌الدینی که در دانشسرای کرمانشاه درس می‌خواند، همچنین با خواندن دفاعیات مهدی رضایی و زندگی‌نامه شهدای اولیه سازمان در زمان شاه، با سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شدم. از آن تاریخ به‌بعد در کسوت یک ملیشیا با فروش نشریه مجاهد در مدت زمان فاز سیاسی، پیام سازمان را به‌میان توده‌های محروم و زحمتکش می‌بردم.

در این مدت دوبار توسط پاسداران دستگیر و به‌فاصله کمی آزاد شدم. چندین بار خانه پدریم مورد حمله و بازرسی پاسداران و جاش‌ها قرار گرفت. بعداز ۳۰خرداد یک بار درخیابان دستگیر شدم ولی درحین انتقال به‌سپاه از خودرو پائین پریده و فرار کردم. بار دوم سر قرار دستگیر شدم؛ این بار هم از دست مزدوری که کلت را روی شقیقه‌ام گذاشته بود فرار کردم ولی چند ماه بعد دستگیر شدم. بعد از نگه داشتن ۸روز در زندان پاوه، مرا به‌زندان دیزل‌آباد کرمانشاه انتقال دادند که به‌مدت ۳سال در آنجا زندانی بودم و از نزدیک شاهد خیلی از رشادت‌ها و مقاومت‌های زندانیانی بودم که با نام پاک رجوی به‌عهد خویش وفا کرده بر تیرک‌های تیرباران و طناب‌های دار بوسه زدند. به‌قول اشرف شهیدان جهان خبردار نشد در زندان‌ها چه بر سر زندانیان آمد و چه بر آن‌ها گذشت. البته باید به‌عنوان یک زندانی اذعان بکنم اگر مقاومت‌ها و رشادت‌هایی صورت می‌گرفت اگر حلاج‌وار نسل ملیشیا به‌دار کشیده می‌شدند، اگر تا ورای طاقت انسان کابل و شلاق و شکنجه را تحمل می‌کردند و به‌سخره می‌گرفتند، اگر جلادان و شکنجه‌گران را به‌تسلیم می‌کشاندند یک راز و رمز بیش نبود آن هم عشق به‌مسعود و الهام گرفته از نام پاک رجوی بود. این واقعیتی است که دشمن بعداز سال‌ها همچنان به‌آن اعتراف می‌کند همین واقعیت در تابستان۶۷ در یک قتل عام ضد بشری باز به‌اثبات رسید ۳۰۰۰۰گل سرخ با نام رجوی و کلمه مقدس مجاهد برعهد خود وفا کردند.

اینکه پس از دهه‌ها، فداکاری و مجاهدت و به‌یمن همان خون‌ها، رژیم جنایتکار خامنه‌ای رو به‌سقوط است و برای خلاصی از کابوس سرنگونی به هر دری می‌زند و به‌قول خودش جایی نیست که کاری برعلیه نظام شده باشد ولی مجاهدین در آن دخیل نباشند، در چنین شرایطی است که اطلاعات آخوندی به‌سیاق همیشگی خود برای خلاصی از بحران سرنگونی، مزدوران پیشانی سیاه خود را در یک کر هماهنگ شیطان سازی علیه مجاهدین و مقاومت ایران بکار گرفته تا بلکه به‌زعم باطل خود آهنگ سرنگونی‌اش را کُند کند. یکی از این مزدوران، مأمور نفوذی، ایرج مصداقی با فرهنگ لمپنی و آخوندی البته نه با عبا و عمامه و نعلین، بلکه با فکل و کراوات است که هرچه رذالت و دنائت از وجود کثیفش ترشح می‌کند را به مقاومت و رهبری پاکباز آن نسبت می‌دهد و از طرف دیگر رندانه و شیادانه مدعی خونخواهی شهدا شده و خود را صدای زندانیان معرفی می‌کند. من به‌عنوان یک زندانی به‌این مأمور نفوذی وزارت اطلاعات می‌گویم از روزی که در گشت‌های کمیته به‌شکار مجاهدین پرداختی نه آبرو نه شرف و نه انسانیتی برای خودت باقی نگذاشتی. زوزه‌هایی که این روزها می‌کشی از همان نقطه شروع شده است. در اینجا نمی‌خواهم به‌تک تک یاوه‌ها و توهمات این مأمور نفوذی رژیم پاسخ بدهم چون حقیرتر از آن است که به اراجیفش پاسخ بدهم فقط این را می‌گویم و می‌گذرم. آنچه که در رسانه‌های وزارت اطلاعات علیه رهبر مقاومت نشخوار می‌کند لایق و شایسته خود و امام گوربه‌گورش و خامنه‌ای جنایتکار است.

در اینجا می‌خواهم گواهی بدهم که تمام زندانیان مجاهد چه آن‌هایی که شهید شدند و چه آن‌هایی که زنده مانده‌اند هویت شان را از یک نام گرفته‌اند «رجوی» و همین نام است که قلب‌ها را به‌هم پیوند می‌دهد و دشمنان را خوار و خفیف می‌کند.

به‌چند نمونه که خود شاهد آن بوده‌ام اشاره مختصر می‌کنم. در همان ابتدای ورود به‌زندان دیزل‌آباد، سه جرم را پیش رویم گذاشتند. سنی مذهب، کرد بودن، هوادار مجاهدین. این سه جرم! کینه و غیظ آن‌ها را بیشتر بر می‌انگیخت مخصوصا اینکه مذهبت سنی باشد ملیتت کرد باشد هوادار مجاهدین هم باشی. شکنجه‌گر درحین شکنجه بارها می‌گفت اگر بقیه مجاهدین را یک‌بار باید اعدام کرد تو و امثال توی منافق را باید سه‌بار اعدام کرد. رجوی برای توی سنی مذهب کُرد چه ویژگی دارد که جذب او شدی؟ مگر نمی‌دانی او مدعی نماینده شیعه علوی است؟ به‌یاد دارم روزی اسامی نفرات را از من می‌خواستند همه‌اش انکار و اظهار بی‌اطلاعی می‌کردم تا اینکه شروع به‌زدن کردند. برای اینکه نفسی بگیرم با دست اشاره کردم نزنید می‌گویم یک برگه جلویم گذاشتند گفتند چارت تشکیلاتی شهر خودتان را بکش. اسم رجوی را بالای صفحه نوشتم بعداز آن سردارشهید خلق و تعدادی از شهدا و در نهایت هم اسم خودم را نوشتم. حالت پاسداران و شکنجه گران در آن صحنه خیلی دیدنی بود با دیدن اسم رجوی آتش گرفتند وحشیانه روی سرم ریختند اما آنچه که برای خودم درآن شرایط سخت و نفس‌گیرداشت با نوشتن نام رجوی قوت قلب گرفتم و آماده مرحله بعدی شدم.

نمونه دوم در تابستان ۶۲ من در اتاق معروف به اتوبوس در بند ۲۵ زندان دیزل‌آباد بودم خبر رسید یکی از بچه‌ها را دستگیر کرده و خیلی شکنجه کرده‌اند و در اتاق بغلی ما می‌باشد. نوبت هواخوری آن‌ها بود بعد از آن‌ها نوبت ما می‌رسید وقتی که همه آن‌ها را به‌داخل اتاق بردند، درب اتاق ما را بازکردند و به‌هواخوری رفتیم. دیدم آن نفر جدیدالورود، گوشه حیاط هواخوری نشسته و از شدت شکنجه نمی‌توانست راه برود علتی هم که فراموش کرده بودند او را به‌داخل بند ببرند همین بی تحرکی او بود. ما ابتدا می‌بایستی موضع او را بدست می‌آوردیم که در چه وضعیتی است اگر روی موضع است فضای زندان را به‌او منتقل بکنیم، آنتن‌ها و جاسوس‌های خائن را به‌او بشناسانیم. این کار در آن شرایط پراختناق زندان، خودش یک عملیات محسوب می‌شد. من نزدیک او شدم اسمش را پرسیدم خودش را مسعود معرفی کرد من نزد بچه‌ها برگشتم گفتم کارمان را ساده کرد توضیح دادم در زمان کاندیداتوری برادر مسعود در شهر ما یک شعار بود به‌زبان کردی آن را می‌دادیم شعار این بود کاک مسعودی به‌ریه زی م قو درتهٔ دا به‌هه زی م (نیرو و توان و قدرتم را از نام برادر مسعود عزیز می‌گیرم) من می‌روم در کنار او این شعار را زیر لب تکرار می‌کنم از واکنش او می‌شود فهمید که موضع کنونی او چه می‌باشد. رفتم و آنچه را که مد نظرم بود، انجام دادم. وقتی که با شعار مواجه شد علی‌رغم درد شدیدی که داشت نگاهی به‌من انداخت و با لبخند گفت می‌دانم منظورت از نام مسعود من نیستم من هم توان و انرژیم را از آن نام می‌گیرم. این سرآغاز عهد و پیمانی بود که با آن شهید والامقام تا روز شهادتش بستم.

نمونه سوم در تابستان ۶۱ در بند شهربانی بلوک ۲طبقه ۲ بودیم. موقعیت بند ما مشرف به‌میدان تیرباران بود که در پشت آشپزخانه واقع شده بود هر شب صدای شلیک شنیده می‌شد. در یکی از این شب‌ها شاهد پیکار ۶شیرزن مجاهد خلق بودیم که با شعار مرگ برخمینی و درود بر رجوی، آن شب ظلمانی ایران زمین را پر از ستاره کردند. به‌محض اینکه چراغ‌ها خاموش شد فهمیدم پاسداران خمینی ملعون، امشب برنامه خواهند داشت هنوز زمان زیادی نگذشته بود صدای آمبولانس‌ها به‌گوش رسید که در خارج از میدان تیر پارک کردند بعداز چند لحظه آن خواهران مجاهد را به میدان تیر آوردند. ما ابتدا نمی‌دانستیم چند نفر هستند. با شنیدن صدای آن جنایتکاری که کیفرخواست آن‌ها را با بردن اسامی می‌خواند، فهیمدیم چه تعدادی هستند. اما آنچه که سکوت آن شب ظلمانی را درهم می‌شکست، طنین شعارهایی بود که این خواهران می‌دادند. (مرگ بر خمینی، درود بر رجوی، درود بر سازمان پرافتخار مجاهدین خلق، الله اکبر) پیوسته و مستمر این شعارها داده می‌شد تا اینکه صدای رگبار در تمامی محوطه زندان پیچید و جنایتی دیگر بر هزاران جنایت خمینی و رژیم جنایتکارش افزوده شد. اما در نقطه مقابل برگ زرینی بر تاریخچه سازمان افزوده شد که عنصر مجاهد خلق بر سر عهد و پیمانش با آرمان و نام رجوی تا به آخر خواهد ایستاد. آن شیرزنان در میان انبوه پاسداران تا دندان مسلح که آن شب حماسی را خلق کردند، عبارتند از مجاهدین شهید گیتا دهقان، نرگس خزایی، عاطفه بهاردوست، طاهره محمدکیا، ژاله مولایی و مرضیه اسکندری. یادشان گرامی و راهشان پر رهرو.

نمونه چهارم: در ماه رمضان۶۱ دو ملیشیا ۱۷و ۱۸ساله به نام‌های عبدالرضا کرمی و عبدالرضا جوادی در بند ما را برای اعدام بردند. لحظه رفتن تمام نفرات در دو طرف کریدور صف کشیده بودیم آخرین وداع را با آن‌ها می‌کردیم هر کسی یک چیز هنگام در آغوش گرفتن آن دو قهرمان در گوش آن‌ها زمزمه می‌کرد به من که رسیدند بغض گلویم را گرفته بود، عبدالرضا را بغل کردم به‌من گفت «چرا ناراحت هستی ما جای دوری نمی‌رویم با موسی ملاقات داریم من سلام شما را به او می‌رسانم اگر تو هم از اینجا بیرون رفتی حتما برو مسعود را از نزدیک ببین از طرف من او را ببوس و سلام من را به او برسان. خیلی آرزو داشتم از نزدیک مسعود را ببینم.»

از این موارد زیاد دیده و بیاد دارم ولی متأسفانه مجال نوشتن همه آنها نیست.

در پایان یک جمله خطاب به خلیفه ارتجاع، نه به مزدور نفوذی و سایر مزدوران، بلکه به اربابشان دارم که حلقه مزدوری و خودسپاری وزارت بدنام اطلاعات را بر گردن آن‌ها انداخته و همچون بوزینه‌گان آن‌ها را به اشکال مخلتف به نمایش می‌گذارد. نسل ما با نام و کلام مسعود رجوی آشنا شد و مبارزه را انتخاب کرد، همراه یاران وفادار برادر مسعود در این سالیان پرتلاطم پشت سرش طی طریق کردیم و به‌آن افتخار می‌کنیم. سازمان مجاهدین با انقلاب ایدئولوژیکی درونی در سال ۱۳۶۴ و قرار گرفتن خواهر مریم در مدار رهبری با جهشی کیفی سازمان را برای همیشه بیمه و تضمین کرد. بطوریکه بعداز ۴۰سال شیطان‌سازی و انواع و اقسام توطئه‌ها و دسیسه‌ها می‌بینیم که چطور آرمان رجوی در جامعه مسیر خود را باز کرده و پیش می‌رود تا برای همیشه کاخ دجالان و دیکتاتورها را در هم بشکند.

بله روز رهایی مردم ایران نزدیک است و آن روز همه جنایتکاران و خائنین در پیشگاه عدالت قرار خواهند گرفت.

حبیب سیف‌الدین

شهریور ۱۳۹۹

مسعود رجوی از نگاه دیگران

 

آزاده عالمیان - فرانسه (سخنرانی در مراسم پنجاه و ششمین تاسیس سازمان مجاهدین خلق ایران)

۵۶سال پیش جوان ۲۶ساله ای پس از ساله ها تلاش در سودای آزادی قدم در راهی نو گذاشت. او جهان را بدون هرگونه استثمار آرزو می کرد و جامعه را بی طبقه و این همه را زیر سقف توحید نام او محمد حنیف نژاد بود.

وقتی که شاه در رویای کشتن آزادی خون حنیف و یارانش را بر زمین ریخت هرگز فکر نمی کرد که از این بذر سالها بعد سازمان برومندی سر برآورد که بیشمار زن و مردم مبارزه به پیشگاه آزادی تقدیم کند. آنگاه، سازمان پرافتخار مجاهدین خلق ایران در برابر هیولای ارتجاع قد برافراشت.

این بار خمینی بود که خون می ریخت. در سال ۶۰ به فاصله یک هفته عموی کوچک و عموی بزرگم با همسر ۵ماهه باردارش تیرباران شدند.

مادرم، در شماره هزاران زنی بود که در همان شکنجه گاه اوین که شاه ساخته بود، به بند کشیده شد و تقدیر بر این بود که من که کودکی ۳ساله بیش نبودم همراه با او شاهد اسارت و شکنجه نسلی از زنان میهنم باشم. 

راه حنیف بنیانگذار در مریم امتداد یافت و در هزاران زن مجاهد تکثیر شد.

زنان و مردم مجاهد طی بیش از ۴دهه نبرد طاقت فرسا ناگزیر به عبور از تنگناهای جدیدی از نبرد فرزند انسان برای دستیابی به آزادی شدند. گذشتن از عواطف و علایق فردی، خانواده و همسر گامی فراتر از ایثار و فدا برای پاسخگویی به این مبارزه سخت بود. با این حال راه و رسم حنیف مسیر خود را از میان هزاران توطئه و نیرونگ تیر و تبر و بمب و موشک و محاصره طی کرد تا به نقطه عطف خود یعنی به حضور هزار زن در صفوف شورای مرکزی سازمان مجاهدین در اشرف۳ رسید.

براستی که هر روز بیشتر می فهمم که برادر مسعود چه نقشی در رویارویی با رژیم آخوندی ایفا کرده و چگونه باعث شده است که زنان بیشترین نقش را در مبارزه و رهبری آن ایفا کنند. او وقتی که علیه ارتجاع خمینی شمشیر کشید تمامیت این ارتجاع و از جمله دجالیت و دین فروشی و زن ستیزی را هدف قرار داد. به همین خاطر او این ظرفیت عظیم را به وجود آورد که زنان به جای این که در پستوهای ارتجاعی بپوسند و یا به کالا و یا پیچ و مهره ای در زندگی بورژوایی تبدیل شوند و یا در بهترین حالت نقشهای دست چندم در احزاب و سازمانهای سیاسی پیدا کنند، در خط مقدم نبرد علیه فاشیسم دینی و در رهبری یک جنبش انقلابی قرارا بگیرند آن هم نه بصورت تک نمود و استثما بلکه جریان وار. آن هم در راس بزرگترین سازمان انقلابی و حزب سیاسی میهن ما. 

برادر مسعود تاروپود عقیدتی و سیاسی و تشکیلاتی رژیم خمینی و مزدوران و دست نشاندگان و همین طور متحدان غربی رژیم را به چالش کشیده است. به همین خاطر همان گونه که او کانون عشق و علاقه و آمال و آرزوی یک خلق اسیر است و جوانان میهنمان آینده را در او و سازمانش و عقاید و افکارش جستجو می کنند رژیم و مزدورانش از کین توزی، لجن پراکنی، توطئه های تروریستی و سیاسی علیه او فروگذار نمی کنند. بگذارید هر چه می خواهند بگویند هر توطئه یی می خواهند بکنند آنها با اراده مردم ایران و ما زنان و مردم جوان هیچ غلطی نمی توانند بکنند. این یاوه گوییها تنها ایمان ما به مسعود و مریم و اراده ما برای جنگ با آخوندها را ۱۰۰ چندان می کند. 

حاضر حاضر حاضر

مسعود رجوی از نگاه دیگران

رضا رحمانی - انگلیس (مراسم پنجاه و ششمین سالگرد تاسیس سازمان مجاهدین خلق ایران)

به نام خداو به نام خلق قهرمان ایران و به نام شهدای به خون خفته خلق و با تبریک به مناسبت سالگرد تاسیس سازمان مجاهدین خلق ایران و تعظیم در برابر بنیانگذاران شهیدش به ویژه حنیف کبیر.

از صحبت در این جمع، بسیار احساس شور و شعفت می کنم. من غلامرضا رحمانفر هوادار سازمان مجاهدین خلقم. قریب ۵سال در دهه ۶۰ به جرم هواداری از مجاهدین به زندان افتادم و آنجا خ مینی و مرامش را بیشتر شناختم و نفرتم صدچندان شد. شرح مقاومتها و جانبازیهای کوه مردان و شیرزنانن مجاهد و دلاوریهای خواهران میلیشیا در زیر شلاق و شکنجه را نمی دانم چگونه توصیف کنم. در یک سو ظلمت و تعفن و قشریگری و خباثت و دنائت خمینی و ایدئولوژی ارتجاعی اش و در سوی دیگر خورشید انقلاب و ترقی خواهی با نام مسعود و موسی و سازمان مجاهدنی خلق ایران را دیدیم. در آن سالها هر چه اطرافم را نگاه کردم دیدم که پاکان و پاکبازان به تدریج دور این سازمان جمع می شوند و هر چه دزد انقلاب و خبیث و پلید بود دور خمینی  و دم و دستگاه و سپاه پاسدارانش جمع می شدند. از زیر خاکستر یاسی که خمینی پلید در میهنمان پخش کرده بود، نسلی دلاور، با والاترین ارزشهای انسانی داشت قد علم می کرد و من روزانه در جریان فعالیتهای تشکیلاتی شاهد آن بودم. هر ارزشی را از مجاهدین آموختیم، ضدش را در جبهه خمینی جانی دیدیم. رابطه خالصانه رهبری و مملو از صداقت و فداکاری مجاهدین را با بدنه تشکیلات و میلشیا دیدیم. بگذارید ساده بگویم. اگر کوچکترین خللی در ایمان به رهبری مجاهدین و به خصوص شخص مسعود بود این تابلوی عظیم فدا و از جان گذشتگی در زیر باران آن همه تبلیغات و شکنجه و تیربارانهای بی حساب امکان نداشت آفریده شود. هیچگاه از یاد نمی برم آنچه در زیر شکنجه های وحشیانه جلادان رژیم به ما نیرو و قوت می داد نام و یاد و تک تک جملات برادر مسعود بود که بسیاری از ما حفظ کرده بودیم. هر جا که حرف صدق و فدا و شهادت بود رهبری سازمان مجاهدین پیشاپیش همه بود. نه در فکر گرفتن قدرت سیاسی و به هر بهایی بودند و نه برای خودشان منافعی می خواستند. فقط بحث منافع خلق بود و آزادی. پس بگذارید رمز ماندگاری مجاهدین را با صدای بلند برای آخوندها و ماموران سرکوبگرشان هجی کنم بلکه به مغزهای علیلشان فرو برود: میم، سین، عین، واو، دال. مسعود.

علاوه بر این عنصر کلیدی و تعیین کننده، یکی دیگر از رازهای مادی پیشرفتهای مجاهدین و هوادارانشان، داشتن تشکیلات منسجم است. این همان چیزی است که دشمنان هم نسبت به آن غبطه می خورند و بشدت حسادت می ورزند. از همین رو با تمام قوا کمر به تخریب آن بسته اند هم چنان که لبه تیز خنجرشان همواره متوجه رهبری مقاومت و برادر مسعود بوده. به این جهت بگذارید در آغاز پنجاه و ششمین سالگرد تاسیس سازمان مجاهدین این پیام طلایی برادر مسعود را تکرار کنم که گفتند: بگذارید شاه و شیخ با همه شکنجه گران و پاسداران و دم و دنبالچه ها و هم کاسه ها و مزدوران هر چه می خواهند بر ما بتازند. با هر چه دشنام و رذیلت است . با رکیک ترین الفاظ و با خشمی دیوانه وار.

پیام این اندازه خصومت و دروغ و نفرت بر ضدمجاهدین، نتیجه تعمیق مرزبندی، اعتلای آلترنانتیو به واقع دموکراتیک و مستقل است. این نوید سرنگونی و پایان عصر استبداد و دجالیت و مژده پیروزی مقاومت و جبهه خلق است.

برادر مسعود و خواهر مریم عزیز

من به عنوان یک هوادار مجاهدین در این روز مبارک با شما عهد می بندم که تا آخر با شما خواهم بود. و به رژیم و مزدوران و نفوذیهای منفورش اعلام می کنم که هر چه بر مجاهدین و رهبری اش بیشتر بتازید بر ایمان ما بر راه و آرمان و رهبری مان افزوده می شود.

مسعود رجوی از نگاه دیگران

 

احمد معین منش - آمریکا (در مراسم پنجاه و ششمین سالگرد تاسیس سازمان مجاهدین خلق ایران)

با سلام و با تبریک به مناسبت آغاز پنجاه و ششمین سال تاسیس سازمان پر افتخار مجاهدین خلق ایران به همه شما درود می فرستم.

سی و اندی سال پیش فریاد هل من ناصر مسعود رجوی آتش به جانم زد و خود را مرید و رهرو او یافتم. مسعود طی این سالیان بجز درس صدق و فدا، گذشت و مایه گذاری بیشتر - چیزی به ما نیاموخته است. یکبار او گفت:‌همه چیز در شما در تک تک شما، در قلب و روح و ضمیر و دستهای توانا و گامهای استوار شما خلاصه می شود. حق و آزادی را به رایگان به هیچ ملتی هدیه نمی کنند. باید برای آن قیمت داد. او خود اولین و بالاترین نمونه پرداخت حداکثر است. او کسی است که حاضر نیست سر سوزنی از حقوق خلق و سازمانش کوتاه بیاید... حاضر نیست به هیچ شغالی باج بدهد. ۴۰ سال است سر سوزنی از اصل نه شاه و نه شیخ کوتاه نیامده است.

بی جهت نیست که این همه با او دشمنی می کنند و شجره خبیثه شاه و شیخ بر سر او ریخته و درونمایه کثیف خود را نثار او می کنند. خمینی در سال ۶۰ خطاب به مجاهدین گفت من اگر یک در هزار احتمال می دادم که شما از راهتان برگردید طور دیگری رفتار می کردم. آری مسعود حاضر نبود یک سر سوزن از راه آزادی و استقلال ایران کوتاه بیاید. اینجاست که من فلسفه انقلاب درونی مجاهدین را می فهمم یا باید از اصولت کوتاه بیایی و بر سر منافع خلق و میهن سازش کنی و مورد قبول واقع شوی و یا باید حداکثر قیمت را از خودت، از زندگی فردیت، از زن و فرزند و خانواده ات و از حیثیت و آبرویت بدهی. مجاهدین راه دوم را برگزیدند و از همین رو ۴۰ سال است که دست تنها و یک تنه در مقابل رژیم ایستاده اند. مجاهدین قیمت گزافی از خودشان پرداختند اما در عوض یک درس بزرگ برای تاریخ بشریت به جای گذاشتند. 

بگذارید بگویم هر یک از ما هواداران انسانیت خودمان را در شعاع این فداکاری بزرگ مجاهدین باز یافته ایم. هر چند ما نتوانسته ایم در کسوت مجاهدین در بیاییم اما، بدون انقلاب ایدئولوژیک مجاهدین، مدتها پیش از ما به عنوان هواداران مجماهدین نیز اثری نمی ماند. ما در حوزه جاذبه انقلاب مجاهدین، توانسته ایم سرزنده و با نشاط و فعال و رزمنده باقی بمانیم.

اجازه بدهید من از طرف جامعه ایرانیان شمال کالیفرنیا، بر عهد و پیمان خودمان با سازمان مجاهدین و ارتش آزادیبخش تاکید مجدد کنم و بگویم مسعود رهبر ماست پیروزی از آن ماست.

در اینجا به فرمانده کل ارتش آزادیبخش می گویم: حاضر حاضر حاضر. 

میراث تاریخی مجاهدین خلق ایران

 

دکتر بهروز پویان، کارشناس علوم سیاسی از تهران

به آموزگارم و راهبر تاریخی چندین نسل به‌ویژه نسل من و پس از من مسعود رجوی که تماماً زیر هجوم ایدئولوژی ارتجاعی خمینی بودیم اما آرمان ِ انسان‌سازِ مسعود، ریسمان نجات‌مان شد و همه وجودمان پاسخ به دعوت رهایی بخش او شد

مرز ما میان انسان با خدا و بی‌خدا نیست، بلکه میان استثمار شونده و استثمار کننده است - محمد حنیف‌نژاد

۵۵سال پیش سه جوان زیرک، در واقع زیرک‌ترینهای نسل خود، محمد حنیف‌نژاد و سعید محسن و علی اصغر بدیع زادگان، پس از تجربه دوره‌ای از مبارزه سیاسی در قالب رفرمیسم و قانونی در همراهی با جریانهای رایج سیاسی آن روزگار، زمانیکه آن شکل از مبارزه به بن‌بست محتوم رسید، فارغ از هیجان و هیاهو، و به دور از هر گونه خودنماییهای مرسوم در عرض‌اندام کردنهای سیاسی و اجتماعی و ادعاهای پوک روشنفکری، نشستند و خواندند و جمع‌بندی کردند و در نهایت با کشفی ضروری و تاریخی و حیاتی در سپهر سیاسی و اجتماعی ایران، از گذشته تا آن‌روزگار، با اصول و قوانینی واقعی ایستادند و نسل‌های پس از خود را ایستاده نگه‌داشتند. این جمع‌بندی دلالت بر قوانینی می‌کرد که از رجوع به بسترهای تاریخی واقعی، تضادهای بالقوه و بالفعل، خطوط توازی و تقاطع آنها، مرزهای هر تضاد و اولویت‌بندی آنها، نگاهی سیستماتیک، بدون چشم‌پوشی و از نظر انداختن جزئیات، از تاریخ ایران به‌دست آمده بود. این نگاه سیستماتیک همان امکان تئوریک مهمی بود که هیچ‌کدام از جریانهای سیاسی و فکری سابق، در هر دو عرصه عمل فردی و جمعی، هرگز نتوانسته بودند به آن دست پیدا کنند، و پیآمد این آشفتگی و سردرگمی نظری چیزی نبود جز تکرار تجربه شکستهای جریانهای سیاسی و اجتماعی که در برابر نظم استبدادی مقاومت می‌کردند. این کشف بزرگ نقطه پایانی بر رویه‌های کلیشه‌ای مقاومت و مبارزه برای آزادی بود. به عبارتی محصول بالفعل این کشف تاریخی، شکل‌گیری یک تشکیلات مستحکم مبارزاتی با انبانی از تجربه‌های تاریخی مبارزه و مقاومت و مجهز به یک تفکر سیستماتیک اصیل بود که سازمان مجاهدین خلق ایران نام گرفت. و اینچنین بود که پس از قرنها مقاومت و مبارزه و پاکبازی‌ها، آنتی‌تز واقعی استبداد تاریخی ایران‌زمین به ظهور رسید.

خصلت تفکر سیستماتیک

یکی از برجسته‌ترین ویژگیهای تفکر سیستماتیک و کل نگرانه این است که پدیده را در کلیت آن با همه اجزا، روابط درونی میان اجزا و روابط بیرونی پدیده با سایر پدیده‌ها می‌بیند و هرگز یک پدیده را به یکی از اجزای آن تقلیل نمی‌دهد. اگر جامعه را یک پدیده در نظر بگیریم، ساختهای سیاسی و اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی اجزای عمده این کلیت هستند که در نگاه سیستماتیک، شناخت پدیده یا همان کلیت جامعه تنها از طریق شناسایی همه اجزا و روابط و مناسبات میان آنها قابل حصول است. تضادهای درون پدیده نیز پیرو این قاعده است. به‌لحاظ تاریخی نویسندگان برای تاریخ ایران تضادهای متنوعی را در ساحتهای مختلف سیاسی و اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی برشمرده‌اند. در نگاه سیستماتیک این تضادها در یک شبکه از روابط و مناسبات پیچیده عمل می‌کنند که البته با توجه به تجربه زیست تاریخی، این تضادها را می‌توان دسته‌بندی و الویت بندی کرد. با این نگاه، جامعه ایران به‌لحاظ تاریخی، درگیر دو تضاد عمده و اصلی است که حل تضادهای دیگر در گرو حل این دو تضاد است. تضادهای نظم سیاسی استبدادی و ارتجاع دو مانعی هستند که بدون حل و فصل آنها راه رفع تضادهای دیگر امکانپذیر نیست. در تاریخ ایران جریانهای فکری و سیاسی مبارزاتی به‌دلیل عدم درک سیستماتیک عموماً تمرکز خود را روی یکی از تضادها می‌گذاشتند به این امید که گشایشی حاصل شود. در این راه حتی از پیوند با تضادهای دیگر دریغ نمی‌کردند که این امر موجب شکستهای پیاپی جنبش‌ها و نهضتهای مختلف شده است.

مثلا مزدک برای حل تضاد ارتجاع خود را به استبداد نزدیک می‌کند به این امید که بتواند با امکانات و نیروی نظم سیاسی، به‌طور مرحله‌ای هم که شده تضاد ارتجاع دینی روزگار خود را حل کند. در جریان مشروطه نیز عدم شناخت صحیح مرزهای هر تضاد و خطوط توازی و تقاطع تاریخی آنها موجب شد تا هم وابستگان استبداد، هم عمله‌های ارتجاع در آن نفوذ و آن انقلاب را از موجودیت واقعی ساقط کنند.

در نهضت ملی نیز نفوذ کاشانی به‌عنوان نماینده ارتجاع در نهضت دلالت بر این ضعف داشت. سایر جنبش‌هایی نیز که در تاریخ ایران، البته به فرض صداقت، تحت عنوان دفاع از حقوق اقلیتهای قومی و مذهبی و نیز زنان و... شکل گرفته است تمامی فاقد نگاه سیستماتیک بوده‌اند و هرگز متوجه این امر نبوده‌اند که بدون حل موانع اصلی، گذر از این موانع امکانپذیر نخواهد بود.

می‌توان گفت تنها سازمان مجاهدین خلق ایران بوده است که با تفکر سیستماتیک خود، نخست، قادر شد تضادها را شناسایی، دسته‌بندی و اولویت‌گذاری کند. دوم، حل تضاد ارتجاع و استبداد را نه در هم‌پیمانی با یکی علیه دیگری بلکه در اتحاد با مردم علیه این دو تضاد تاریخی فرموله کند. در شرایط امروز نیز که ارتجاع و استبداد در یک پیکر واحد تحت عنوان رژیم جمهوری اسلامی ظاهر شده، تنها الگوی اتحاد با جامعه و مرزبندی یگانه و قاطع با کلیت این رژیم مسیر حل مسائل دیگر در ساحتهای اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی را هموار می‌کند.

میراث تاریخی حنیف‌نژاد و رجوی

اگر محمد حنیف‌نژاد سنگ‌بنای سترگ این آنتی‌تز تاریخی استبداد و ارتجاع در ایران را گذاشت و نسلی گران‌بها که گوهری بی‌بدیل هم چون مسعود رجوی را در دل خود داشت، پرورش داد، مسعود رجوی این تفکر را با زبردستی بی‌مانند به قامت یک نظام فکری جامع درآورد و آنرا به‌عنوان میراثی ماندگار برای همیشه به تاریخ ایران هدیه کرد. میراثی که چندین نسل را که نام نسل مسعود را بر خود دارند پرورش داده است. میراثی که تاریخ ایران را در برابر هجوم و ایلغار دوباره ارتجاع و استبداد - شاه و شیخ - برای همیشه بیمه و ضمانت می‌کند. تا زمانیکه راه و رسم مجاهدین که تجسم عینی این میراث سترگ است در جامعه و تاریخ ایران جاری بماند، دست کوتاه اندیشه‌های ضدتکاملی به دیوار بلند جامعه ایران نخواهد رسید.

جوانان بیست ساله امروز که مشتاقانه خود را در این نظام فکری تعریف می‌کنند، نسلی هستند که همه عمر خود را زیر آوار ایدئولوژی فروبرنده استبدادی - ارتجاعی گذرانده‌اند اما برج و باروی پرشکوه نظام فکری مجاهدین و جذابیتهای انسانی و متعالی آن‌که محصول هنرنمایی مسعود رجوی است، به قدری گیرا و نیرومند است که نسل جوان امروز را با چیره دستی از جهان بینی پوسیده و فاسد ارتجاع و استبداد - شاه و شیخ - بیرون می‌کشد و آنها را تمام‌عیار به‌عنوان یک رزمنده مقاومت به میدان مبارزه می‌کشاند. تکثیر کانون‌های شورشی طی سال‌های اخیر که دیگر حتی رژیم هم که سالها به انکار موجودیت مجاهدین اشتغال داشت، به‌وجود پر صلابت آنها اذعان می‌کند و زنگ های خطر را مدتهاست برای همریشانش به صدا درآورده، نسل تازه‌ای هستند که در مکتب مسعود رجوی پرورش یافته و آماده ورق زدن تاریخ ایران‌زمین هستند.

از نگاه مسعود رجوی- صدایتان علیه دیکتاتوری

صدایتان علیه دیکتاتوری هر چه بلندتر، فریادتان برای آزادی هر چه کوبنده‌تر، مشتهای‌تان گره کرده‌تر و گام‌هایتان هر چه استوارتر.

هم‌چون زنان اشرف‌نگین و مردان اشرف‌نشان کوه‌ها بجنبند، اما شما از جای خود برای آزادی خلق در زنجیرتان تکان نخورید.

Listen to "ازنگاه مسعودرجوی- صدایتان علیه دیکتاتوری" on Spreaker.

راز و رمز ایستادگی و شورش در یک نام

آنچه رئیس جمهور برگزیدهٔ مقاومت، مریم رجوی، در قسمت پایانی کنفرانس اینترنتی سی و دومین سالگرد قتل‌عام۶۷طی سخنانی موجز و فشرده گفت، بیان تاریخچه‌ای شگفت از رنج و خون مقاومت ایران بود؛ تاریخچه‌ای که در یک نام خلاصه می‌شود؛ نام نامیرای مجاهد خلق؛ نام مسعود؛ نامی که از شقایق‌زار قتل‌عام تا خارزار تهمت و افترا هم‌چنان می‌درخشد. گلوله و دشنه و دشنام، صلیب و دار و درفش و خیانت و خدعه و دروغ بر قامت رویین آن کارگر نیست. نامی که اگر دیروز راز استواری قتل‌عام‌شدگان۶۷بود و با اتکا به حرمت و غیرت آن بر دارها بوسه زدند امروز اسم رمز شورش و نبرد آزادیبخش است. بر این نام شگفت باید درنگ کرد.

دو نیروی نامتوازن در نبردی نامتوازن‌تر

وقتی به سرگذشت انقلاب نوین ایران از منظری دیگر چشم می‌گشاییم، بر پهنهٔ از خون سیراب این میهن از یک‌سو ابلیس شقی و عمامه بر سر نهاده‌ای را می‌بینیم که هیچ مرزی از دنائت را درنوردیده باقی نگذاشته است، در دیگر سو مقاومتی را که در استفاده از فوق‌طاقت‌های ظرفیت انسان انقلابی هرگز خست نورزیده است. نیروی یکی در عدد، انبوه و دیگری اندک. امکانات یکی گسترهٔ سرزمینی غنی، حاصلخیز، با ذخایر سرشار نفت و معادن متنوع و دیگری با جیب‌های خالی اما پشت داده به اعتماد خلق تهیدست خویش.

ایستاده بی‌شائبه‌ای از تسلیم در نی‌نی چشم

شگفتا آن که در عدد کمتر است و از خاک سرزمین‌اش هیچ به دست ندارد باید در نخستین یورش به خاک افکنده می‌شد، چرا هنوز ایستاده است؟ ایستاده با تنی شیارشیار با سوزش تازیانه، شرحه شرحه از شمشیر و سوراخ سوراخ با گلوله، با جامه‌ای سرخ‌فام از ردای شقایق بر تن، بی‌هیچ شائبه‌ای از تسلیم در نی‌نی چشم. نه تنها هیچ شائبه‌ای از تسلیم در نی‌نی چشم؛ بلکه وقتی به غرور نگاه او می‌نگری گویی صلابت سرداری هزار نبرد پیروزمند فرماندهی کرده را در خود دارد. عقبنشینی نمی‌داند، شکست نمی‌شناسد، کوتاه‌آمدن در نقشهٔ جنگی او مرزسرخ است. بارها گفته است حتی اگر یک نفر باشد و دشمنانش گوش تا گوش خاک را پر کرده باشند و سیاهی حضورشان زمین را مجالی به دیده شدن ندهد، هرگز هراس را مهمان دلش نخواهد کرد و هرگز به این نخواهد اندیشید که او طرف پیروز این رویارویی نابرابر نیست.

آماج «تیر تبار تهمت»

او پیروزی را در فتح خاک نمی‌داند در فتح دل آدمی می‌داند که به جز با نیروی مهیب حقانیت نمی‌توان فتح‌اش کرد. به جز قدرت آسمانی عشق نمی‌توان آن را حفظ نمود.

نه سلاح دارد نه خاک، نه موشکهای قاره‌پیمای مسلح به کلاهک هسته‌یی، نه ناو هواپیمابر، نه جنگنده‌های رادارگریز، نه چاه نفت، نه هر آن چیزی که یک دولت از آن برخوردار است. بیشتر از تعداد دوستان دشمن دارد. اگر چه بارها خواسته‌اند او را به جنگهای فرعی بکشانند اما سرنگونی دیکتاتور همیشه به‌عنوان هدفی اصلی روی نقشهٔ جنگی او نشان‌گذاری شده است. جز این هدف، به هیچ جنگ دیگری نمی‌اندیشد؛ به همین دلیل «دلقکان تاریخ و مشاطگان ابلیس» از او گزیده‌اند زیرا حاضر به سازش و کوتاه‌آمدن از مصالح ایران و ایرانی نیست. اصول متقن استقلال و آزادی ایران برای او قابل خرید و فروش نیستند. اهل به دست آوردن قدرت به هر قیمت نیست.

او کیست؟

او کیست؟ او همان نامی‌ست که گفتیم و می‌شناسیدش؛ دشمن بیشتر از دوست. او همان خشم مقدس، همان غیرت پاک، همان عصمت مجروح ولی مقاوم و سازش‌ناپذیر در نگاه ۱۲دختر میلیشیای دستگیر شده در ۳۰خرداد است که بدون دادن نامشان، در برابر جوخه‌های تیرباران ایستادند. او ارادهٔ پاکباز و کوه‌وار میلیشیاهای قهرمان ۵مهر است که قیصر اسلام‌پناه را از اسب قداست کاذب به زیر کشیدند و بهای آن را با شقه‌شدن خویش پرداختند. او همان ۳۰هزار نامی است که قتل‌عام را پذیرفتند اما لکه‌دار شدن شرف این نام را و کوتاه‌آمدن از این آرمان را هرگز.

او را در پایداری ۱۳سالهٔ زنان و مردان اشرفی می‌توان دید در تلاطم قامت امیر خیری در زیر بارش چماق‌ها راست قامت و در مشت گره کردهٔ صبا هفت برادران. او اکنون واضح‌تر از هر گاه در سی و دومین سالگرد قتل‌عام ۶۷ در اشرف قد برافراشته است. در شهری که هر گوشهٔ آن یاد و نام شهیدی را بر خود دارد و نمادی از ایستادگی است.

دعوا بر سر اصل مبارزه

دعوای مدعیان با او این است که چرا ۴دههٔ تمام ایستاده است. چرا قامت غرور او در این ایستادگی آن‌چنان بلند و برابر با غرور دماوند است که نمی‌توان با آن برابری کرد؟ باید کمی کوتاه آمد، باید کمی تن داد و سازش کرد تا کوتاه‌قامتان در این افول و تن‌دادن به چشم بیایند.

دعوا با او این است چرا صیقل‌دادن و برانگیختن اراده‌ها برای نبرد، چرا سازمان و تشکیلات و آرایش قوا، چرا نواختن شیپور آمادگی برای نبرد؟ چرا کنار گذاشتن آسایش و آرامش و زندگی به کنار برای آسایش و آرامش و زندگی خلق؟ چرا مبارزه؟ چرا فدا کردن؟ چرا سرنگونی؟

مردی‌ست می‌سراید، خورشید در گلویش

آٰری، به جرم همین گناه (تمرکز بر سرنگونی) بارها تهمت‌تباران و افترا بندان او را به رگبار شنیع‌ترین الفاظ بسته‌اند. دشنه‌های به زهرآب دادهٔ دشنام را بارها بر قلبش نشانده‌اند تا چشمه‌های زلال عشق‌اش را گل‌آلود سازند و ساحت پاک نامش را بیالایند ولی سیاووش‌وار بارها از آتش حقدشان گذشته است.

این مرد همیشه سرودخوان «خورشید در گلو «و از هر سو آماج تیر تهمت تباران و دلقکان و «مشاطگان ابلیس»، هرگز از آنچه برای آن سوگند خورده و به سوگند فراخوانده است، کوتاه نخواهد آمد. این دعوا کوتاه آمدنی نیست. سرنوشت بود و نبود ایران و ایرانی است.

به قول رئیس جمهور برگزیدهٔ مقاومت، مریم رجوی، در کنفرانس اینترنتی ۲۹تیر۹۹ در اشرف۳: «در ایران، قلب دعوا، مقاومت بر سر آزادی و حاکمیت رأی مردم و جمهور مردم در برابر حاکمیت آخوندها و استبداد دینی است.

چهل سال است که آخوندها با همان قساوتی که مردم را می‌کشند و شکنجه می‌کنند و با همان بربریتی که ایران را به‌ویرانی کشانده‌اند، مجاهدین و مقاومت ایران به‌ویژه مسعود را هر روز با رگبار دروغ و افترا به صلیب می‌کشند. اما نام او هم‌چنان‌که در قتل‌عام، راز ایستادگی و مقاومت آن قهرمانان بود، امروز، اسم رمز شورش و نبرد آزادیبخش است».

نهایت این نبرد روشن است. آری:

هر چند «تیر تبار تهمت» از جانب «دلقکان تاریخ و مشاطگان ابلیس»، «هر سو روان به‌سویش» اما روزی می‌رسد که «گل برآید از باغ آرزویش».

مردی ست می‌سراید، خورشید در گلویش

تیر تبار تهمت هر سو روان به سویش

ای دلقکان تاریخ! مشاطگان ابلیس!

کامروز می‌هراسید ز آواز گرم پویش

سرخیل عاشقانش خواهید بود فردا

روزی که گل برآید از باغ آرزویش

خاشاک چشم اویید، امروز و، روز دیگر

همچون خسی بر امواج، در جوی جست و جویش

ماییم چون غباران، در چار چار باران

و او بر شکوه کوهی بنشسته بر سکویش

پانویس: ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شعر از محمدرضا شفیعی کدکنی (م. سرشک)